De doop: Waarom en Hoe?

WAAROM EN HOE:
Zoals we in de uitnodiging schreven, is de doop het moment waarop we Hannah toevertrouwen aan God, zij opgenomen wordt in Zijn gemeenschap en we de belofte doen haar bij God te brengen.

Dit zijn echter maar enkele van de vele betekenissen die de doop heeft. In dit blog willen we uitleggen welke betekenis de doop heeft. Voor ons en voor Hannah.
Het is misschien eerst handig om kort uit te leggen wat er gebeurt tijdens de doop.

Wat gebeurt er tijdens een dienst?
Aan het begin van de kerkdienst wordt een tekst voorgelezen waarin wordt toegelicht waarom de doop is ingesteld. Het is een informatieve tekst, die de kerk al eeuwen gebruikt.

Na de uitleg worden een aantal vragen aan de ouders van het kind gesteld. Als wij daar beide ja op hebben geantwoord, wordt de doop voltrokken. Deze (vaste) vragen zijn op een eerder moment met ons en de predikant doorgesproken.

De dominee giet dan drie keer een handvol water over het hoofd van Hannah als hij haar doopt in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest (simpel gezegd: de drie verschijningsvormen van God, ingewikkelder, theologischer en meer correct: de drie personen van God, de God die zelf tegelijkertijd 1 wezen is).

ja woord
Wanneer wij (Lydia en Gerrit) ja zeggen, dan geven we aan dat (en ik formuleer het in eigen woorden):

- we ervan overtuigd zijn dat het goed is om Hannah te dopen
- we zelf christenen zijn en achter de christelijke geloofsbelijdenis staan
- we Hannah zullen vertellen over God en haar op vele manieren bij God zullen brengen

Het kleine woordje - ja - is dan snel gezegd, maar tegelijkertijd doen we een grote belofte. En het is maar de vraag of we die echt waar kunnen maken. En we willen wel pas iets beloven als we het serieus nemen. Over elk van die vragen hebben we wel eens meer of minder getwijfeld:
Het is wel wat om Hannah te laten dopen. Moet ze dat zelf niet beslissen? En over die tweede vraag: wij zelf worstelen ook wel eens met ons geloof en met God.
Bovendien: kunnen we Hannah wel voldoende vertellen over God? Hebben we antwoord op al haar vragen? En hoe doen we dat eigenlijk?

Maar veel dieper zijn natuurlijk de vragen: wat betekent de doop eigenlijk voor Hannah zelf? Het draait uiteindelijk niet om ons, maar om haar!

We hebben hier al behoorlijk lang over nagedacht. Lees even mee in onze bevindingen.

oorsprong van de doop
Van oudsher is de doop een moment waarop mensen die niet christelijk waren en Jezus niet kenden als hun persoonlijke Helper en God overgingen tot het christendom. Ze hadden daarvoor een periode gehad waarin ze veel leerden over het christelijk geloof. Ze spraken dan hun geloofsbelijdenis uit in en voor de christelijke gemeenschap waar ze bij gingen horen.
De doop was en is dan een moment van overgang. Een persoon neemt afscheid van zijn oude leven als niet-christen en laat zich 'schoonwassen' via de doop om een nieuw (en fris) leven als christen te beginnen. Het is zowel iets individueels als iets van de gemeenschap.


Het is een feestelijk moment!

Jezus zelf gaf opdracht tot de doop. Zoals aan het einde van het Mattheüs evangelie met de woorden:
Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde.
Ga dan heen, onderwijs al de volken, hen dopend in de Naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest, hun lerend alles wat Ik u geboden heb, in acht te nemen.
En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld.

Andere bijbelteksten over de doop zijn ondermeer te vinden in:
(Mattheüs 3: 13-17, Mattheüs 28:19, Markus 16: 15-17, Handelingen 2: 28)


Dopen is schoonwassen
De oude persoon wordt schoongewassen door het water. (of zoals het traditioneel en een beetje eng wordt uitgedrukt, de oude mens wordt begraven).

In de wetenschap is regelmatig een debat gaande of de persoonlijkheid van mensen nu aangeboren is (nature) of door de opvoeding wordt gevormd (nurture).
Wij weten niet hoeveel eigenschappen aan elk van die twee factoren is toe te schrijven. Maar voor het geval dat er minder fijne eigenschappen in de mens zitten (en de Bijbel zegt daar wel wat over) dan symboliseert de doop dat door de liefde van Jezus Christus alle foute dingen/zonden en dus zelfs de aangeboren eigenschappen kunnen worden schoongewassen.
Bij God kan je een nieuwe start maken, een nieuw mens worden. Dan maakt het niet meer uit wie je bent, waar je vandaan komt, ook al heb je heel wat op je kerfstok.

Zelfs de oerfout van ieder mens om liever een leven te willen leiden zonder God (zoals verwoord in het scheppingsverhaal met Adam en Eva in Genesis) kan uitgewist worden door de weg die Jezus is gegaan in Zijn leven, dood en opstanding.
Het achterlaten van dat oude leven en in het leven met God worden opgenomen, is iets dat steeds opnieuw kan gebeuren, maar dat al bij kinderen in de doop mag beginnen. Dat is de belofte die God meegeeft.
(Hand 22:16 spreekt over het afwassen van zonden, Romeinen 6:1-6 over het achterlaten van het oude bestaan of ‘de oude mens’)


Een kindje gedoopt en de betekenis van de doop voor Hannah

Maar een terechte vraag kan zijn: Hannah kiest er toch niet zelf voor?
Daar zijn heel wat opmerkingen over te maken.



- het is ons vaste geloof dat God begint met Zijn liefde. Onze Vader in de hemel zegt dat Hij ons graag als Zijn 'kinderen' wil hebben. Het is aan ons hoe we daarop antwoorden. De kinderdoop is een sterke uitdrukking van het feit dat het begint bij God. Zo nemen we immers alle schijn weg dat Gods liefde pas begint als een mens God liefheeft. Ook als een kind dat nog helemaal niet kan, mag ze al gedoopt worden en zo het teken van de liefde van God ontvangen.
Daar is nog veel meer over te zeggen, maar dit is wel een kernpunt.


- Wij geloven dat de jonge kinderen van christenen - hoewel ze het nog niet snappen – ‘meegedoopt’ mogen worden met hun ouder(s). Heel toepasselijk is dat in de Bijbel een vrouw die Lydia heet haar hele huisgezin liet dopen toen ze christen werd.
(Handelingen 16: 14-15)
Als een vader en/of moeder overtuigd is van het christelijk geloof en God leert kennen, dan is onze overtuiging dat God dan in Zijn liefde de kinderen uit dat gezin in dezelfde uitnodiging meeneemt.




- Wij ervaren heel persoonlijk dat door onze doop God ons leert dat Hij trouw is. Als wij twijfelen aan Hem, aan Zijn liefde en zorg, dan herinnert Hij ons aan onze doop. Dat is immers het moment dat hij beloofde: jij mag altijd bij mij komen. Het geeft ons veel steun om dit te weten en die steun gunnen we ook zo aan Hannah.

- de kerk heeft het uitspreken van de geloofsbelijdenis die bij de doop hoort, niet laten vallen, maar uitgesteld. Als een kind ouder wordt dan is er de mogelijkheid om in de kerk geloofsbelijdenis te doen. Dat is eigenlijk het antwoord op de doop waarin God een kind uitnodigt.
Tijdens die belijdenis wordt de doop ook herdacht. Doop en belijdenis horen zo bij elkaar.

- Een belangrijk punt is dat met de doop bezegeld wordt dat kinderen opgenomen worden in een verbond met God en met medechristenen. Dat is een verbond dat doorgaat van generatie op generatie en het moment bij uitstek om dat te bezegelen is kort nadat een kind ter wereld komt. Zoals bij de eerdergenoemde Lydia die haar huisgezin liet dopen. Zij trad binnen in een relatie met God (verbond) en nam haar huisgezin mee. Wanneer dat gebeurt moet je uiteindelijk op latere leeftijd zelf ook die stap zetten, maar de doop beeldt uit dat God het ook gunt aan de kinderen van de gelovigen.
Daarover later meer.

Overigens betekent dit niet dat de mensen die niet gedoopt zijn, niet op God hoeven te rekenen. Ook zij worden door hem uitgenodigd om Hem te volgen en om Zijn kind te worden. De doop is wel een extra bezegeling van die uitnodiging, zodat je altijd zeker mag weten dat God ook jouw helper wil zijn.

Vergelijk het met het verschil tussen een mondeling contract en een papieren contract. Als de persoon met wie je het contract sluit, betrouwbaar is, dan is een mondeling contract erg waardevol. Maar toch kan een papieren contract erbij net nog iets meer bevestiging geven. Aan de afspraak zelf verandert het niets. Zo ook de doop. Het vergroot of verandert de belofte, uitnodiging en vooral de liefde van God niet, maar is wel een cadeau om de liefde tastbaar te maken en kan zo als extra bevestiging dienen.

Wanneer dominee Visser op zondag 4 december een handvol water over Hannah schept in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest (de drie verschijningsvormen van God), worden al deze dingen uitgedrukt. Maar we willen nog iets meer ingaan op het verbond. Want dat is een betekenis die we zelf als erg bijzonder hebben leren zien: juist in onze individualistische tijd.


Met de doop wordt Hannah opgenomen in de gemeenschap van God
Die gemeenschap gaat door de hele geschiedenis en wereld heen en is het verbond dat al bestaat sinds het in de Bijbel werd gesloten tussen God en de gelovigen van toen (mensen die ‘wandelden met God’, zoals het soms mooi wordt uitgedrukt).
Dit verbond begon bij God en is daarmee een belofte van Hem, maar wel met een uitwerking die twee kanten op gaan. Als we het aannemen wordt er ook iets van ons verwacht. Het begint echter wel bij God.

In het verbond met die gelovigen van toen werd ook direct een uitnodiging en belofte gedaan naar hun bredere gemeenschap.
Dan bedoel ik bijvoorbeeld het verbond met de persoon Abraham waarin zijn nageslacht werd meegenomen, maar waarin ook werd beloofd dat de andere volkeren op de aarde werden gezegend. (en dat is een rode lijn in de Bijbel: steeds meer mensen en volken komen erbij)

De bijbel spreekt niet alleen over individuele mensen, maar over gemeenschappen.
Het liefdesgebod is om God en de naaste lief te hebben. Het gaat nooit om een mens alleen!

Het is een verbond dat doorgaat van generatie op generatie. Nu ook naar de generatie van Hannah (Voor verbond zie in de Bijbel: Romeinen 8: 17, Rom 9: 8 of 1 Kor 11:25 en veel teksten in het Oude Testament, bijvoorbeeld in gen 12 of psalm 105).


Maar het is ten tweede ook een gemeenschap hier en nu in de 21e eeuw van mensen die God kennen en met Hem wandelen. Hannah wordt opgenomen in de wereldwijde christelijke gemeenschap. In de Bijbel wordt het wel het lichaam van Christus (Jezus) genoemd. In Christus zijn alle gelovigen verbonden. Hoe verschillend we ook zijn…
En het mooie aan dat beeld van het lichaam is dat de delen van het lichaam elkaar ondersteunen (1 Korintiers 12: 27)

We durven het alleen aan met die gemeenschap
Wij zelf kunnen het niet aan om ja te zeggen. Dat kan alleen doordat we weten dat God begint met Hannah en Hij ons helpt via een gemeenschap om ons en om Hannah heen staat. Dat is de gemeenschap van familie, vrienden, mensen dichtbij en veraf en tijdens de doop in het bijzonder de gemeenschap van de Noorderkerk.

Volgens de Duitse theoloog Bonhoeffer is een levende gemeenschap, waarin een kind steeds wordt herinnerd aan deze ‘heilsdaad’, zelfs een voorwaarde.


Hoe dat werkt?
De mensen in die gemeenschap helpen door ons en Hannah te vertellen over hun geloof. Over wat God betekent in hun leven. We hebben zelf al mooie voorbeelden gezien van dichtbij die ons de rest van ons leven bij zullen blijven.
Ze kunnen ons bemoedigen als het moeilijk is, ons verdriet delen en met ons blij zijn als er vreugde is. In de gemeenschap kan Hannah naar onderwijs krijgen om te leren over God. Daar kan ze naar een kinderclub om te zingen tot Zijn eer en om later te discussiëren over wat het betekent om christen te zijn en wat geloven nu eigenlijk is.
En daar kunnen we samen naar een dienst om God te ontmoeten in de zang, in de preek, in de zegen en in het gebed.

gebed
Dat noem ik als laatste, maar het is een van de belangrijkste dingen die ons de zekerheid geeft dat we met de gemeenschap van God om ons heen, ja, durven, kunnen, mogen en dolgraag willen zeggen.
We weten dat opa's, oma's, overgrootoma, ooms, tantes, vrienden, gemeenteleden (en wie weet wie nog meer) voor haar en ons bidden.

In dat vertrouwen zeggen we: ja.
We hopen dat u getuige van dit moment kunt zijn en wellicht het jawoord in uw hart mee kunt zeggen.

alle goeds,

Gerrit, Lydia en Hannah

Hannah wordt steeds leuker....(-:

Na een wonderbaarlijk voorspoedige bevalling waarbij Hannah 09.02 ter wereld kwam, zijn we even bijgekomen voor we de familie hebben gebeld.
Daarna stond de weg vanuit Harderwijk/Zeewolde naar Amsterdam de rest van de dag vast met allerhande familie die even ons kleine wonder kwamen aanschouwen.

En daar is alle reden toe! Want het is een prachtmeid.
Vandaag hebben we een lekkere rustige dag. Lekker met ons drie.

Tot snel.
groeten,
Gerrit, Lydia en Hannah

Hannah

Op zaterdagochtend om 09.02 (ja ik ben precies!) werd het mooiste meisje ter wereld geboren.
Ze luistert naar de naam Hannah.



Haar volledige naam is: Terese Johanna.

Met moeder en kind gaat het erg goed en vader grijnst van oor tot oor....(-:

We zijn erg dankbaar voor dit kleine wonder.
Wie haar wil bewonderen: bel even vooraf.

hartelijke groet,
Gerrit, Lydia en Hannah

De laatste weken

De spanning loopt op.
Al maanden leven we toe naar het moment waarop we vader en moeder worden.
Spullen in huis, cursusje gevolgd, je leest eens een boekje en spreekt eens met een ervaringsdeskundige (die spreken elkaar allen tegen overigens), maar de spanning neemt het niet weg...

Gelukkig gaat alles goed. Dus het is alleen een gezonde spanning.


Een paar weken geleden was onze schoonzus nog op visite. Toen nog even snel de twee zwangere dames op de foto gezet.


Zij is ondertussen bevallen van een mooie zoon.
Nu wij nog.

Een volgende blog meer nieuws!

alle goeds,
Gerrit, Lydia en ....

Relaxen in Dahab

Stel jezelf voor liggend op een stapel kussens. Naast je een tafeltje met daarop een koel drankje en een heerlijk vers gegrilde vis. Je kijkt uit over de Rode Zee en aan de overkant van het water zie je het vage silhouet van Saoedi-Arabië.

Naast je zit een bijzondere mix van mensen. Andere reizigers uit heel Europa, de Verenigde Staten of Azië een aantal afrikanen en enkele Egyptenaren waaronder een vrouw die compleet gehuld in een zwarte burqa samen met haar gezin geniet van hetzelfde zeebriesje als de rest.
Op dat heerlijke en bizarre plekje hebben wij ruim een week mogen vertoeven. Er is uiteraard nog meer te vertellen, maar de kern is toch wel: relaxen en vakantie vieren.




Nadat we ongeveer anderhalve week hadden doorgebracht met het bekijken van al het moois en bizars dat Egypte te bieden had in Cairo en langs de oevers van de Nijl, was het nu tijd voor een weekje ongegeneerd relaxen in het plekje Dahab op ruim een uur rijden van Sharm el Sheikh.
Heerlijk: verse jus, zwemmen in de zee en ondertussen nog tien boeken lezen!

Maar niets van dit alles voordat we de bijbelse berg Sinai hadden beklommen!
Je moet die rust immers wel verdienen….

In zowel het jodendom, het christendom als in de islam speelt de berg Sinai een belangrijke rol. Het is de plek waar het volk Israël naartoe trok vanuit Egypte en waar Mozes de geboden kreeg van God. In een dal aan de voet van de berg Sinai zelf staat het Sint Catherina klooster. Officieel UNESCO werelderfgoed als het op een na oudste klooster ter wereld. Het klooster zelf komt uit de zesde eeuw en het is gebouwd rondom een kapel uit de derde eeuw. De bibliotheek van het klooster bevat enkele van de oudste bijbels ter wereld en een interessant document van Mohammed, die in de zevende eeuw als islamitische leider het klooster vrijheid van geloven gaf terwijl de rest van de omgeving werd ingenomen door de Arabische veroveraars.
Genoeg geschiedenis en genoeg reden om deze plek te bezoeken en om de berg te beklimmen.

Dat is echter aanmerkelijk makkelijker opgeschreven dan gedaan. Vanwege de hitte wordt aangeraden om de klim ’s nachts te doen. Een bijkomend voordeel is dan dat we de zon zien opkomen vanaf de top.

Wat een klim!

Om 23.00 in de avond vertrokken we uit ons hostel. Rondom 01.00 uur waren we bij het klooster waar we een halfuur later begonnen met klimmen bij het schijnsel van de maan. Na drie slopende uren lopen en klimmen langs een kamelenpad kwamen we uitgeput aan bij de trappen. Daar bleken er 700 van te bestaan.
Met pijnlijke knieën en met een duidelijk besef van mijn gebrek aan conditie kwam ik boven. (Lydia had aanmerkelijk minder problemen).

We huurden een vies oud kamelenkleed bij een van de bedoeïen die goed geld probeerden te verdienen aan de vele toeristen die de berg beklommen.

Achter een rots, waar we konden schuilen tegen de felle wind, wikkelden we het kleed om ons heen. Vanuit onze schuilplaats keken we uit naar de zon die langzaam omhoog kwam.

Het was een schitterend schouwspel om de zon als een de vuurbal op te zien komen en langzaam het hele gebergte te zien verlichten. Toen zagen we pas wat voor afstand we hadden afgelegd en vooral hoeveel mensen op hetzelfde idee waren gekomen. Verspreid over de top van de berg zaten waarschijnlijk wel 2000 mensen!




Wat was het lekker geweest als we daar in een helikopter hadden kunnen stappen die ons terugbracht naar de kust. Maar helaas.
In een gigantische optocht liepen we terug naar het dal. Het ging sneller, maar ook dit was nog twee uur lopen.
Beneden bekeken we het klooster dat door de mensenmassa helaas ook meer leek op Disneyland dan op een plek van rust en contemplatie.




Teruggekomen bij het hostel konden we alleen nog maar verlangen naar ons bed en slapen….
Dat deden we vervolgens ook een uur of twintig. (alleen onderbroken door een hapje eten)

De rest van de week wisselden we de hoogte van de bergen af met de diepte van de zee.



Enkele schitterende duiken in de Rode Zee maakten deze reis compleet en maken dat we zeker nog eens terug willen naar dit gebied om meer te zien van de wonderen onder de zeespiegel en al het moois in de omgeving. Het is een aanrader!

Maar eerst weer terug naar het gewone leven.

Tot snel,

Gerrit en Lydia

Tempels, tempels en nog eens ....

Tempels, tempels en nog eens tempels



Het is de blauwe levensader van Egypte: de rivier de Nijl. Vanaf een cruise schip, in - voor Egyptische begrippen – ongekende luxe zagen we het leven aan en op deze rivier aan ons voorbij trekken. Het was een schitterend schouwspel, maar vooral ook een erg hete tocht.



Zonder de Nijl was Egypte een grote woestijn geweest. Vanuit ons ligbed aan het zwembad op het dak van het schip keken we uit over een brede strook groen. Palmbomen, landerijen, boeren, steden en veel vee. Maar achter die groene strook zag je altijd de onverbiddelijke en vrijwel onbewoonbare woestijn.




Dit was 5000 jaar geleden natuurlijk ook al zo en de machtige farao’s die toen als God-Koningen de scepter zwaaiden over Egypte bouwden hun gigantische en talrijke tempelcomplexen dan ook aan de rand van deze rivier. Tempels zo groot dat de Nieuwe Kerk op de Dam in Amsterdam er 10 of 20 keer in zou passen. En dan niet een van die tempels, maar tientallen.



Wat die farao’s natuurlijk niet beseften is dat ze zo een mooie kans creëerden voor hun zakelijk ingestelde nazaten. Want als vrijwel al die tempels aan de Nijl staan, wat is er dan mooier om met een cruise schip vol toeristen langs al dat moois te varen…..

En zo dachten ook Gerrit en Lydia.




Het was erg indrukwekkend en groots om al die geschiedenis is zien. Vanuit Cairo kwamen we vrijdagochtend met de nachttrein aan in Aswan in het zuiden van Egypte. Vandaar gingen we naar ons schip en in een tocht van drie nachten en vier dagen van Aswan naar Luxor bezochten we zes tempels en tien graven van koningen, koninginnen en nobelen en nog een oude steengroeve. Het was ons historische weekje….



Ook dit zijn weer dingen die lastig te beschrijven zijn. Het is groter dan je bedenkt en indrukwekkender dan je je voor kunt stellen. Waar de kleuren nog behouden zijn (zoals in enkele graftombes van de nobelen) is het een schitterend kleurig geheel van tekeningen over het leger, het boerenleven of andere taferelen waarmee je een inkijkje krijgt in het leven van 4000 jaar terug.



Een indruk die echter ministens zo sterk blijft hangen na deze mooie cruise is de hitte. De allesverzengende, intense, altijd aanwezige en slopende hitte. Op het heetste deel van de dag was het ca.45 graden. Dan lig je ook niet meer lekker aan het zwembad…



Aswan en Luxor liggen in het midden van Egypte en dus midden in de woestijn. De Nijl zorgt wel voor leven, maar kan echt niet verkoelen. Dat merkten we maar al te goed.



We pasten ons leven er volledig op aan. In de ochtend om 06.00 uur uit bed. Dan enkele dingen bezichtigen tot een uur of 09.00/10.00, dan nog tot 12.00/12.30 aan het zwembad. Vervolgens lunchen (bij de airco) en dan een middagdutje en wat lezen tot we om 19.00 uur weer naar buiten konden.



Gelukkig was het schip een drijvende airco en was er genoeg te doen en hebben we leuke mensen ontmoet, maar ideaal is anders. Dus volgende keer toch maar in december naar Egypte.



Vanmorgen hebben we onze laatste bezichtigingen gedaan. De meest indrukkwekkende aan het einde: de tempel van Karnak.



En nu zitten we samen in een in een restaurantje. Eten net op en over een halfuurtje haalt de taxi ons op en brengt ons naar het vliegveld. We vliegen vanavond naar vliegveld Sharm el Sheikh. Daar haalt een auto ons op en brengt ons naar Dahab. Onze plek voor de rest van de reis. Vandaar kunnen we de Sinai beklimmen, duiken en – als het niet te heet is – nog de woestijn in.






Groet,

Gerrit en Lydia





PS



Nog een kleine anekdote om een indruk te geven hoe de mensen hier tegen ons en vooral Lydia aankijken…

Lydia wordt op straat voortdurend nagefloten en aangestaard als de mooiste vrouw op aarde. Dat vindt ze zelf erg vervelend, maar als ik kijk naar de lokale vrouwen (het weinige dat zichtbaar is dan) kan ik me goed voorstellen dat de mannen onder de indruk zijn. Soms loopt het wel de spuigaten uit. We zaten in een internetcafé en bij de computer waar Lydia achter zat sprong het lampje van de webcam aan. Dat was wat vreemd, maar de smerige opzet was direct duidelijk toen Lydia de camera wegdraaide en de beheerder van het internetcafé ineens verschrikt opkeek en wegliep. Ook dat is Egypte.

Cairo

Een paar dagen lang twijfelde ik of ik opnieuw ons blog zou bijhouden. Als je drie maanden gaat backpacken in Indonesië en China dan is dat natuurlijk wel wat anders dan drie weken Egypte, maar na drie en een halve dag in Cairo kon ik niet meer anders. De vorige keer merkte ik dat het prettig is om alle indrukken van me af te schrijven en zo ruimte te maken voor nieuwe. Bovendien is het een ideaal dagboek want veel dingen vergeet je weer snel. En als het goed is, scheelt het ook weer veel vertelwerk in Nederland…(-;

Afin, na deze korte toelichting dan snel naar Cairo.




Cairo

Om zeven uur ’s ochtends vertrokken we uit Amsterdam om via Zurich om ca. twee uur ’s middags te landen op het vliegveld van Cairo. (dat was de goedkoopste vlucht: het is wel backpacken natuurlijk)
De warmte klapte ons met de spreekwoordelijke mokerslag omver. Met ongeveer 35 graden en een ongenadig felle zon kregen we direct een goede indruk van wat ons te wachten stond. Na diverse veiligheidschecks en het kopen van een visum vonden we de chauffeur van het hostel. Met hem doken we de hectiek van de stad in.
Iedereen rijdt hier alsof ze alleen op de wereld zijn en in de rit van veertig minuten heb ik meer bijna ongelukken meegemaakt dan in de afgelopen veertig weken in Nederland. Gelukkig weet iedereen wel de claxon te vinden!

Het hostel waar we hadden geboekt zat letterlijk drie hoog achter. Weliswaar in een redelijk goede en centraal gelegen wijk, maar wel weggestopt in een kantoorgebouw waar je de lift moest nemen naar de derde verdieping waar achter een deurtje de ingang van het hostel zat weggestopt. Heerlijk dat backpacken.

’s Avonds haalde Willem-Jan de Wit ons op voor onze eerste echte kennismaking met Cairo. Een zeiltochtje op de Nijl met een falluciabootje. Heerlijk om met een verkoelend rivierbriesje de zon onder te zien gaan over het hectische stadsleven van Cairo. De luxe hotels torenden omhoog langs de rivieroever en daarachter en eromheen raceten duizenden auto’s, brommers en soms nog een paard met wagen op weg naar hun bestemming.

Het was goed om Willem-Jan opnieuw te ontmoeten. Ongeveer twee jaar geleden is hij vanuit de Noorderkerkgemeente in Amsterdam, waar Lydia en ik beide deel van uitmaken, uitgezonden naar Egypte om daar les te geven aan de theologische school van de Egyptische presbyteriaanse kerk. Hij doceert bijbelse vakken en Grieks. Vanuit de Noorderkerk konden we hem enkele kaarten en groeten en uiteraard alle goede wensen meegeven die hij zeer waardeerde. Voor ons was de ontmoeting natuurlijk nog veel bijzonderder. Willem-Jan vertelde honderduit over zijn leven in Egypte, de lessen die hij geeft en hoe gewone Egyptenaren hun leven leven.
Na de boottocht bezochten we een kerk waar op maandagavond een gebedsbijeenkomst gaande was met honderden mensen. Erg indrukwekkend en inspirerend. Nederlandse christenen zijn vaak moeilijker bereid om naar door de weekse activiteiten te gaan, door hun drukke leven, maar hier is dat ogenschijnlijk geen belemmering. Na deze bijzondere introductie van Cairo aten we samen met Willem-Jan in een restaurant in Egyptische stijl. Een geslaagde avond!



De dagen erop waren zeer indrukwekkend. Cairo is islamitisch, erg islamitisch, maar tegelijkertijd heeft het alle hectiek van de wereldstad die het is. Het leven gaat hier 24 uur per dag door. Ongeacht het tijdstip waarop we de straat op gingen, was het druk en werden er dingen gekocht en verkocht. De auto’s vormden een onstopbare stroom verkeer. Dat moet ook wel want de 20 miljoen inwoners moeten toch naar hun plek van bestemming.


We bekeken een aantal grote moskeeën, die allen ouder zijn dan de stad Amsterdam en doorgaans ook groter dan de grootste kerk die Amsterdam kent. (om een beetje een vergelijking aan te geven). Ook het hart van islamitisch Cairo konden we uiteraard niet overslaan. Nauwe steegjes met verschillende markten waar specerijen, groenten, vlees, boeken, koper, goud, zilver en veel toeristische troep werd verkocht. Zoals altijd gold ook hier hoe minder toeristen hoe leuker en beter de markt was. De vele sapwinkels in de stad gaven ons de nodige energie om verder te trekken door het doolhof van Cairo.




Ik kan nog pagina’s doorgaan met de oudheden die we zagen. Uiteraard de piramiden en de sfinx. Maar ook de enorme collectie in het Egyptische museum met ondermeer het vele goud dat farao Tutankhamon meekreeg in zijn graf. Of Koptisch Cairo, het oudste deel van de stad met zijn vele kerken. Alles zeer indrukwekkend en niet te missen, maar het ware hoogtepunt was voor ons toch om te zien hoe ‘gewone’ Egyptenaren leven. (voor zover mogelijk is om dat te zien in enkele dagen).

Dan bedoel ik bijvoorbeeld de middag en avond die we doorbrachten in Al Azhar park. Daar zagen we tientallen verliefde stelletjes, groepen gesluierde moeders met hun kinderen in vaak felgekleurde kleding spelen of groepen mannen die samen rookten of in gebed gingen. Daar speelden de families tikkertje, danste een jongedame en keken we samen met hen naar de zonsondergang over de skyline van de stad met honderden minaretten.

Of ik bedoel onze wandeling over een markt die we onderweg in een taxi tegenkwamen. De taxichauffeur keek nogal verbijsterd toen we juist daar wilden stoppen, maar wat is er nu leuker dan te kijken naar het vlees dat hangt in de zon, te ruiken aan de vis die overdekt is met de vliegen en fruit te kopen bij de tientallen fruitkramen. Schitterden beelden van de vele theekraampjes aan de kant van de weg, de bakkers en de spelende kinderen. En overal de mannen met paard en wagen of soms een grote jeep die het afval ophalen. Op weg naar dirt city.

Want dat was toch wel het meest indrukwekkende van wat we zagen: Dirt City.
In een stad met twintig miljoen inwoners wordt natuurlijk veel afval geproduceerd: bergen en bergen. Overal in de stad ligt het ook. Vaak in hoeken op de straat bij elkaar gestort of in een hokje dat aan de voorkant open is zodat iedereen er bij kan. De hele dag en vooral ’s nachts gaan de vuilophalers door de stad. Met hun oude overbeladen auto’s of hun karren met een paard of ezel ervoor houden ze de stad een beetje leefbaar.

Daar sta je nauwelijks bij stil totdat je Dirt City zelf inrijdt. Dan zie je een schouwspel dat met geen pen echt te beschrijven is. Ik doe een poging, maar de geur en de massaliteit is niet over te brengen. In nauwe straten waar duizenden mensen wonen, ligt het vuil huizenhoog opgestapeld. Overal zijn mannen, vrouwen en kinderen bezig om te sorteren. Plastic bij plastic, verteerbaar afval bij verteerbaar afval en ga zo maar door. De stank is niet te harden.
In de loodsen, de straten en de huizen stapelt het afval zich op. Het stof waait op en vormt soms een gordijn waar de wijk bijna in verdwijnt. Zo nu en dan vangen we de blik op van de taxichauffeur die demonstratief zijn neus dicht knijpt en ons nog eens boos aankijkt: waarom moesten we nu juist naar deze wijk?!. De onderkant van de samenleving!
Temidden van dat alles hoor je kinderen lachen. Ze spelen met het afval, de dieren en met elkaar. Mannen roken samen hun waterpijp, vrouwen staan gezellig te kletsen. Wat ons verwende westerlingen schokt, is hier business as usual. Niets aan de hand.

Na een rit van een kwartier door deze wijk, kwamen we dan aan bij de reden voor ons bezoek aan deze wijk. De kerk van Simon de Looier. Nu lijkt het misschien alweer zo’n veel te mooi verhaal te worden, waarin in alle ellende er opeens een kerk is of christenen zijn waar de hoop zich in samenbalt. Om eerlijk te zijn: dat is het ook, maar dat was niet onze bedoeling toen we erheen gingen. Zelf nog niet de bedoeling toen ik dit blog begon te schrijven. Nu ik bezig ben zie ik geen andere manier.

Het grootste deel van de mensen in de afvalwijk is christen. Als minderheidsgroep zitten de christenen hier soms aan de rand van de samenleving. Ze hebben baantjes die anderen niet zien zitten. Waaronder de rol van vuilnisman. (net zoals een groot deel van de vuilnismannen en schoonmakers in Nederland uit immigranten en minderheidsgroepen bestaan).

Hoewel iedereen in naam christen was, werd er in de praktijk weinig met dit geloof gedaan. Iedereen had zijn christelijke tatoeage op de arm zodat duidelijk was waar je bij hoorde, maar verder niet veel. De plaatselijke koptische kerk stelde enkele priesters aan om deze mensen weer opnieuw te vertellen over God, geloof en Jezus Christus. Velen kwamen opnieuw tot geloof en er was behoefte aan een kerk. Bij gebrek aan ruimte hebben de lokale bewoners een kerk uitgehouwen in de bergwand. Deze kerk gingen we bezichtigen want in dat zachte steen is nu een enorme openlucht kerk waar ruimte is voor 5000 mensen. Langs de wanden zijn schitterende bijbelse taferelen uitgehakt.



Deze kerk biedt nu een vorm van gemeenschap en hoop die jarenlang ontbrak in deze desolate omgeving. Mensen putten kracht uit hun geloof om de dagelijkse gang door de stad te maken. Daarnaast is er een onverwacht voordeel. Deze kerk trekt nu bezoekers uit heel Egypte en zelfs toeristen uit de hele wereld. Dat komt enerzijds door het verhaal van Simon de Looier die in de middeleeuwen de moslims eens wist af te troeven en naar wie de kerk vernoemd is, maar anderzijds door het prachtige handwerk van deze lokale vuilnisboeren.

Zonder iets af te doen aan de pracht en waanzin van Cairo, was dit wel het bezoek dat het langst in onze hoofden en neuzen is blijven hangen.